หน้าต่าง......บานเดียวกัน

posted on 05 Feb 2008 20:37 by danailieo

                                                                                                           อะไรวะ  !  แม่งด่ากันตั้งแต่เช้า        

          

ผมนั่งทำหน้าหมาหงอย    สายตาพร่ามัวเหม่อลอยเหมือนจอรับแสงของ

ตาดำ จะมีปัญหา  หลังจากโดนเล่นงานมาอย่างหนัก   ด้วยปืนกลเอ็ม 16  

ที่ยิงกระหน่ำแบบ ไม่กลัวกระสุนน้ำลายจะหมด   พอใกล้หมดก็เติมกระสุน

ด้วยน้ำหนึ่งแก้ว  แล้วเตรียมยิงใหม่     ส่วน ผมถึงแม้จะเริ่มหมดแรงแต่ ก็ใช่ย่อย 

เตรียมปืนบาซูก้ายิงส่วนกลับไปเป็นระยะๆ   อย่างไม่ยอมแพ้  ยังดีพอใกล้เที่ยง

มีระฆังน้ำย่อยตีหมดยกซะก่อน  ไม่งั้นคงจะด่ากัน ยังไม่จบ    ผมมองออกไป

นอกหน้าต่างบานนั้น    ถอนหายใจเฮือกใหญ่    เซ็ง     

ไปกินข้าวดีกว่า......   หิว...โว้ย                

 

 

กิน....   กิน...   กิน..     หลังจากอาหาร ค่อย  ค่อย  ลงสู่กระเพราะของผม

ไปเรียบร้อย    อาการหมาหงอย   กับจอลูกตาดำของผมก็เริ่มที่จะปรับรับแสง

ได้ตามปกติ    ผมหยิบแก้วน้ำขึ้น มาจอไว้ตรงปาก  แล้วใช้หลอด  เขี่ยน้ำแข็ง

ที่ขนาดกำลังพอเคี้ยว  กรุ๊บ   กรุ๊บ  เข้าปากไปหนึ่งก้อน    สายตาทั้งสองก็เริ่ม

จับจ้องไปยังหน้าต่างบานนั้น  ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะของผม    มีชายหนุ่ม   

กับหญิงสาว  คู่หนึ่งยืนทะเลาะกันดังลั่นอยู่ตรงหัวมุมถนน    ในอ้อมแขน

ของหญิงสาวอุ้มเด็ก ตัวน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่   ต่างคนต่างเอาแต่ตะโกนใส่กัน 

ไม่มีใครฟังใครเลยสักคน  ถ้าตอนนี้ เด็กหญิงตัวน้อยพูดได้  คงพูดว่า พ่อ  แม่ 

อย่าทะเลาะกันเลย  ถ้าเรายังรักกันอยู่    เรายังรักกันอยู่ใช่มั้ย  ?       

          

 

พอกินข้าวจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ผมก็กลับเข้ามาเก็บของในออฟฟิศเพื่อ

จะออกไป ขายของที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง  จริง   จริง   แล้วป้ายรถเมล์ในกรุงเทพฯ   

น่าจะมีหมอน   และเตียง ไว้ให้นอนรอด้วย   กว่าจะมาแต่ละคันต้องรอแล้ว

รออีก   แถมบางทีเรายืนรออยู่ตั้งนานจากหัวไม่โด่   จนหัวโด่ มันยังไม่เห็นเรา 

ดันขับเลยไปซะได้........ อะไรวะ   

 

 

ผมโดดขึ้นรถเมล์  แล้วสอดส่ายสายตาหา ที่ว่าง  ว่าง  เพื่อที่จะได้เอา

แก้มก้น 2 แก้ม  หย่อนลงบนเบาะที่ไม่ค่อยจะ นุ่มสักเท่าไร  ตลอดทาง