Freedom_line

วันที่  6  มิถุนายน  2550                            

ครับ  วันนี้เป็นวันที่พิเศษสำหรับ เธอ และผม .....               

ณ   คอนโดสูง   21  ชั้น    

ชั้นที่ 9    ห้อง 903   ห้อง  ห้องนี้ เป็นห้องที่เราสองคนช่วยกันเก็บออมซื้อ

มาเพื่อสร้างฝันร่วมกัน   ห้องของเรามีขนาดไม่ใหญ่มากนัก     แต่ก็มีสิ่ง

อำนวยความสะดวกครบครัน    อย่างตรงมุมครัวที่เรา ช่วยกันทำอาหาร

อยู่บ่อย  บ่อย   แม้จะอร่อยบ้าง   ไม่อร่อยบ้าง   แต่ก็มีความสุขดี    มุมทีวี 

ที่ที่เราดูหนัง กันไป   กุมมือกันไป   หัวเราะพร้อมกัน   และก็ซึ้งพร้อมกัน  

มุมโรแมนติก ตรงระเบียง   เรายืนเคียงคู่ โอบกอดกัน มองดูพระอาทิตย์

ค่อย  ค่อยลาลับจากขอบฟ้า   แล้วคงจะดีไม่น้อยถ้ามี  เจ้าตัวเล็ก    เล็ก 

อีก ซักคนคอยวิ่งเล่นเติมเต็มความสุขให้แก่เรา               

ผมเดินผ่านห้องเข้าไป   เห็นเธอกำลังทำอาหารอยู่  แค่กลิ่นก็รู้ได้ทันทีว่า

ต้องเป็นต้มยำกุ้งของ โปรดของผม แน่  แน่   ผมกลืนน้ำลายหนึ่งที  แล้วเดิน

เข้าไปยังห้องนอน   ตามผนังห้องมีแต่รูปเราสอง คนเต็มไปหมด    ผมค่อยๆ

เลื่อนสายตามองดูรูป แต่ละรูป    อย่างช้า  ช้า  จนหยุดอยู่ตรงรูปบนหัวเตียง   

มันเป็นรูปที่    เธอ  กับ   ผม   สวมกอดกันในชุดแต่งงาน  วันนั้นมันเป็นวันที่

เราได้ประกาศให้คนรู้ว่า  คุณ  และผม จะรักกันตลอดไป.....   มีความสุขจัง 

ผมยืนระลึกถึงความหลังอยู่พักใหญ่   ก็  ค่อย  ค่อย  หย่อนก้น ลงตรงโซฟา  

นั่งดูทีวีที่เธอเปิดค้างไว้    ละครน้ำเน่าเช่นเคย    ปฏิทินที่วางอยู่บนโต๊ะ   

มีรอยปากกา วงกลมวันนี้เอาไว้   วันที่  6    ตรงมุมด้านล่างของเลขหกมี

ข้อความเขียนว่า      “   คิดถึงคุณที่สุดเลยนะที่รัก   ”    ผมเห็นแล้วอดที่

จะฉีกยิ้ม   กว้าง   กว้าง   ไว้ไม่ได้     

 - - -   เฮ้ออ    เสร็จซะที - - -    เสียงดังมาจากในครัว   เธอเดินมานั่ง

ตรงโซฟา  ข้างๆ  ผม    เห็น หน้าเธอแล้วอดที่จะขำไม่ได้มอมแมมเชียว  

ผมเลยลุก  เดินเข้าไปในครัวเพื่อที่จะหยิบน้ำมาให้เธอ   ...   เพล้ง  ...   

เธอรีบเดินเข้ามาในครัวเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายเต็มพื้น  ผมนี่แย่จริง  จริง 

ต้องทำให้เธอ เหนื่อยอีกแล้ว     

- - -  เฮ้ออออ   เสร็จซะที  - - -   เสียงดังมาจากในครัวอีกเช่นเคย   

เธอลุกไปจัดแจง    อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่    ส่วนผมก็ต้อง มานั่ง

จุมปุ๊กอยู่ตรงโซฟา   ดูละครน้ำเน่าที่เธอเปิดไว้  ....... ก็คนไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า  

เธอเดินออกมาพร้อมกับใส่ชุดกระโปรงยาวสีดำลายจุดที่ผมเคยให้เป็นของ

ขวัญวันเกิด  จริง  จริง   แล้ว  ชุดกระโปรงนี้เป็นชุดที่เธออยากได้มาก  มาก  

มานานแล้ว แต่ราคาของมันนี่ซิ  ช่างไม่น่าซื้อซะเลย  แต่ด้วยความน่ารัก

ของผม   ผมเลยซื้อให้เหรอ  ?  เปล่า   ผมไม่ได้ซื้อหรอก  ผมเอาแบบชุดไป

ให้เพื่อนที่ เป็นช่างตัดเสื้อสอนผมตัด    แน่นอนครับ   ผมตัดมาให้เธอเอง

โดยใช้เวลาถึง  6   เดือนเต็ม   กว่าชุดจะ เสร็จ   แล้ววันนี้เธอก็ใส่มันอีกครั้ง

ดีใจจัง..........    

พอเธอจัดแจง  ทานู่น  ทานี่   หมุนตัว  360  องศา   อย่างกับนางแบบเดิน

แคทวอล์คบนเวทีระดับ โลก    กับกระจกจนพอใจแล้ว      ก็มานั่งบนเตียง  

พร้อมกับรูปถ่ายวันแต่งงานของเราสองคนอยู่ในมือ   ผมลุกจากโซฟา  แล้ว

นั่งลง ข้างๆ  เธอ    เธอนั่งพลิกดูรูปวันแต่งงานของเราสองคนอยู่นาน  

ผมเห็นดวงตาของเธอ มีน้ำ ใส  ใส   เอ่อ  ล้นออกมา  เธอค่อย  ค่อย  ขยับตัว

กอดรูปแต่งงานของเราไว้แน่น   แล้ว พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ  - - -  ที่รัก

วันนี้ฉันสวยมั้ย    คุณรู้รึเปล่าหนึ่งปีแล้ว  ตั้งแต่วันที่คุณจากไปอย่าง 

ไม่หวนกลับมา   ฉันต้องคอยบอกกับตัวเองให้เข้มแข็ง  ไม่มีวันไหนที่ไม่

คิดถึงคุณ  คุณจำได้มั้ย  มุมทีวี ที่ เราดูหนังพร้อมกับกุมมือกัน   คุณจำได้มั้ย 

ครัวที่เราช่วยกันทำอาหารกันอยู่บ่อย  บ่อย ถึงแม้บางครั้งที่ฉัน จะทำไม่อร่อย 

แต่คุณก็กินอย่างอร่อยทุกที   คุณรู้รึเปล่าทุก  ทุก วันที่ระเบียง  ฉันต้องยืนอยู่

คนเดียวโดย ไม่มีคุณอีกต่อไปแล้ว  คุณกลับมาได้ไหม ?  - - -                                

.......  มือของผม  ค่อย  ค่อย   โอบสัมผัสเธออย่างแผ่วเบา  .......    

                    ....ที่ถึงแม้เธอจะไม่เคยรู้สึกก็ตาม  ......  

"   เลือดเนื้อแห่งชีวิต อาจจะทำให้เราต้องแยกจากกัน  "   

   "  หัวใจแห่งความผูกพันของเราไม่มีวันจางหาย  "

                                                             ผมก็ คิดถึงคุณที่สุดเลยนะที่รัก 

                                                                     .............................  

edit @ 23 Nov 2007 22:04:40 by freedom_line