จุด เล็ก เล็ก อีกที

posted on 16 Dec 2008 18:04 by danailieo

จุด เล็ก เล็ก อีกที

 

ต้องบอกว่าถ้าเปรียบชีวิตเป็นเหมือนสายน้ำต้องบอกว่าปีนี้ของผมก็คงต้องเป็นสายน้ำที่

เชี่ยวกราดน่าดูทีเดียว คงไม่ต้องบอกและสาธยายให้มากมายนักว่าเป็นอย่างไรบ้างตั้งแต่ต้นปีนี้

 

คุณเคยอยากตายวันละหลายๆ ครั้งมั้ย?

เวลาที่ผ่านมาต้องบอกว่ามันแย่ซะเหลือเกินที่จะต้องทำให้คุณเจ็บปวดอยู่ตลอด ต้องทำให้คุณร้องไห้เพราะผม

ต้องทำให้คุณเสียใจเพราะผม ต้องทำให้คุณผิดหวังเพราะ….ผม

 แต่ผมสัญญานะว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปผมจะเป็นคนดีแล้วนะ เย้..เย้

 

จากความผิดหวังในตัวเอง จนถึงครอบครัว กลับมาสู่ตัวตนที่เป็นคนดีเหมือนเดิมผมได้บอกกับตัวเองว่าต่อไปเราเราจะต้องเป็นคนดีและ สานความฝันของเรา ดึงมันขึ้นมา ฉุดมันขึ้นมาใหม่ให้ได้ อันนี้เป็นข้อความของวันที่ 29 กรกฎาคม 2551 ที่ผมได้ e-mailให้กับแฟนของผม

  
ส่งเมื่อ: 29 กรกฎาคม 2551 22:38:07
ถึง: นุ่น@hotmail.com
 หวัดดีครับ.....
วันนี้เป็นวันแรกที่เราจะเริ่มต้นทำธุรกิจแบบ จริง จริง  จัง  จัง ซะที
ตัวเราเองใช้ชีวิตมาห่วยแตก 2 - 3 ปีละ โดยเฉพาะกับปีที่ผ่านมา
น่าเบื่อเนอะนุ่นว่าไหม
 
หลายครั้งกับปีที่ผ่านมาอยากจะทำอะไรตั้งหลายอย่าง
แต่ก็ต้องเป็นอัน พับ ไปซะหมด
ไม่ว่าจะเป็น...  เขียนหนังสือ  
ขายเครื่องเสียง  ออกแบบทำweb
อยากทำevent   ไปเรียนภาษาอังกฤษ
อยากซื้อบ้านมาลงทุน  อยากทำอาชีพหุ้น 
ไปเรียนเกี่ยวกับนำเข้าส่งออก  
กลับบริษัทเก่าแล้วนึกว่าจะไปได้สวย
ก็ต้องมาตกมาตายอีก 
 
ลืมลืมความฝันที่ตั้งใจ
ไม่ว่าจะเป็น........
ลืมที่สัญญาว่าจะหาเงินให้พ่อ กับแม่คนละล้านตอนที่เราอายุ 30
ลืมความตั้งใจที่จะพา พ่อ กับแม่ ไปไหว้เจ้าแม่กวนอิมที่เมืองจีน
ลืมว่าตัวเองจะต้องหาเงินไปสร้างหลุมศพให้อากง อาโก
ลืมว่าอยากพาพ่อ แม่ไปเมืองนอกหลายๆ ประเทศเท่าที่กำลังจะไปไหว
ลืมว่าอบากให้ตัวเองเป็นคนดี  และโด่งดังเพื่อให้พ่อ และแม่ภูมิใจ
ลืมว่าตัวเองต้องมีเงิน 10 ล้านก่อนอายุ 30
ลืมว่าอยากได้บ้าน ที่มีวิวติดทะเล เปิดประตูออกมาแล้วมีลมพัดโชยมา
และลืม............
อะไรอีกมามายหลายอย่าง
 
จนมาถึงวันนี้.........................
วันที่ได้ผ่านจุดต่ำสุดไปแล้วของชีวิต
แล้วกำลังจะก้าวเดินไปใหม่อย่างท้าทาย และมุ่งมั่น
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปได้ถึงไหน  ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้อง
พยายามอีกมากมายเท่าไรกว่าจะถึงดังฝัน
แต่ก็จะ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ
และ ทำ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ  ทำ
เพื่อตัวเอง  เพื่อครอบครัว  และเพื่อนุ่น
ขอบคุณที่เราได้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วันแรกที่เรามีฝันอันยิ่งใหญ่
จนถึงวันที่เราลืมความฝันของตัวเองไปหมดแล้ว และทำตัวเหลวไหลที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่ง
จนมาถึงวันนี้  วันที่   " เรา "  กำลังจะรื้อ ความฝันมา ปัดฝุ่น ใหม่
ขอบคุณที่ เรา ยังอยู่ด้วยกัน
ขอบคุณที่ยังอยู่กับคนห่วยๆ  ที่ดีแต่พูด
แต่ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันซะอย่าง
แต่ครั้งนี้.................
เราจะพยายามจริง  จริง
ไม่มีคำว่าท้อ หรือ ถอย
ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาเราถอยมามากพอละ
และครั้งนี้...............
มันจะต้องเป็นวันที่เรา โห่ร้อง บอกตะโกน
กับทุก  ทุก  คนได้ว่าเราไม่ได้ห่วยแตกอย่างที่ผ่านมา
จะพยายามนะครับ
ขอบคุณตัวเองที่ตั้งใจ และกำลังสานฝันครั้งใหม่
เป็นกำลังใจให้ด้วยละกัน   รักนุ่นนะ
ขอบคุณนะครับ  

วันที่ผมส่ง e-mail อันนี้ไปเป็นวันที่ผมได้กลับมาสู่ความเป็นคนเดิมอีกทีอย่างแท้จริงเมื่อใดที่ผม

ท้อหรือผมถอยผมจะกลับมาอ่านข้อความนี้อยู่เสมอ…….

 

เยี่ยมเลยครับ สำหรับธุรกิจที่ผมเริ่ม มันไปได้ดีมาก มากเลยละครับแค่ภายในระยะเวลาเพียงแค่ 2-3 เดือน

จนทำให้ผมรู้สึกว่าเงินเดือนหลักแสนนั้นไม่อยากอย่างที่คิด  เยี่ยมไปเลย…..สู้ สู้

  

วันที่ 23 ธันวาคม 2551

โดยปกติแล้วผมก็จะคุยเรื่องธุรกิจของผมให้แม่ฟังอยู่เป็นประจำ  แต่ทำไมก็ไม่รู้แม่ได้เล่าเรื่องเมื่อปีที่แล้ว

เกี่ยวกับการเงินของบ้านให้ฟัง ซึ่งเมื่อปีที่แล้วการเงินของบ้านผมไม่สู้ดีซักเท่าไรโดยตัวผมเองก็พอที่

จะรู้มาบ้าง แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันหนักหนาสาหัสขนาดนั้น ความจริงผมเพิ่งจะได้มารู้วันนี้นี่เอง ( ผมคนเดียวจริง จริง )ว่าที่ผ่านเหตุการณ์ตอนนั้นมาได้เพราะ แม่ผมแอบเอาสร้อยทองหนัก 10 บาทของแม่เอาไปขายให้อาอี้คนหนึ่งตอนที่ได้ฟังผมโกรธตัวเองมาก มาก ว่าบ้านวิกฤตขนาดนี้ทำไมตัวเองไม่รู้ และ ผมได้สัญญาว่าผมจะซื้อสร้อยทองของแม่ผมคืนกลับมาให้ได้เพราะผมเชื่อว่าธุรกิจที่ผมทำตอนนี้มันไปได้ดีมาก มาก เพราะฉะนั้น

เรื่องทองก็ดี กับความฝันต่างๆ อย่างพาที่บ้านไปเที่ยวรอบโลกไม่น่าจะใช่เรื่องยาก…..

  

ประมาณวันที่ 26-27 ธันวาคม 2551

ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนจริง จริงครับ ในคืนนั้นเป็นวันที่ผมได้รู้ว่าสุวรรณภูมิถูกปิด….

แน่นอนครับว่ามันกระทบกับผมแบบเต็มๆ เพราะธุรกิจที่ผมทำคือ นำเข้า-ส่งออก

ของที่ผมสต็อกเอาไว้เพื่อขายวันคริสมาส สินค้าที่ลูกค้าสั่งโดนยกเลิกทั้งหมด ( อันนี้แย่แต่ยังไม่เท่าไร )

ส่วนลูกค้าที่จ่ายเงินแล้วแต่สินค้าส่งออกไม่ได้ ลูกค้าขอเงินคืน ( อันนี้ความฉิบหายมาเยือนเพราะผม

ได้เอาเงินไปหมุนหมดแล้ว )  แล้วจะทำอย่างไรละครับที่นี้ เงินโดนขอคืน  ของเหลือจม ของขายไม่ได้ ไม่รู้เหตุการณ์จะเป็นอีกนานขนาดไหน แย่จริงๆ เลย…..ผมก็ได้แต่นั่งกลุ้มใจไปหลายวัน……ชีวิต

 

แน่นอนครับตอนนี้ธุรกิจของผมก็ปิดตัวลงไปอย่างสมบูรณ์แบบสำหรับคนทำธุรกิจหน้าใหม่ และสายป่านไม่ยาวพออย่างผม  แต่  แต่ แต่  แต่

ความฝันของผมจะพังทลายเหรอครับ ….ไม่แน่นอน

วันนี้ผมยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นอย่างไร ในบ้างครั้งเวลาที่เบื่อๆ ก็จะกลับมาอ่านบทความของเพื่อนๆ

และของตัวเองบ้าง พอได้กลับไปอ่านจุด เล็ก เล็ก ของตัวเองก็ได้แต่ถอนใจแล้วว่า ช่างมันเถอะ

เรามาจุด ที่เล็กที่สุดกันใหม่ดีกว่า………

หวัดดีน่าทุก ทุกคน ไม่เคยหายไปไหนแต่ไม่ได้แสดงตัวเท่านั้นเอง

บ๊าย บ๊าย